Als dat poefje kon praten…

Posted on 2 min. leestijd

Ik vind tweedehands spullen in een huis altijd heel gezellig en sfeervol. Ik kan niet met zekerheid verklaren waarom, maar ik heb een theorie en die luidt als volgt:

“Tweedehands spullen zijn sfeervol omdat ze een onbekend leven gehad hebben.”

Poëtisch hè? Ik noem het het vermoeden van Sabine.
Het vermoeden van Sabine wil eigenlijk zeggen dat tweedehands spullen al deel uitgemaakt hebben van het leven van andere mensen. Wij, de nieuwe eigenaren, weten meestal niet wie deze mensen zijn, we kunnen er alleen maar naar gissen. En dat maakt het interessant.
Zo heb ik bijvoorbeeld dit zilveren fotolijstje voor €5,00 gekocht:

Een zilveren lijstje dat ik gekocht heb in Kringloop Zeist.

Een heel mooi lijstje en ik denk zelf dat er ooit een trouwfoto in heeft gezeten. Maar waarom zit die er nu niet meer in? Vonden de vorige eigenaren het lijstje te ouderwets en hebben ze een nieuwe, modernere om hun trouwfoto gedaan? Of zijn de vorige eigenaren gescheiden en wilde geen van beide partijen het lijstje houden omdat ze dat te pijnlijk vonden? Of, mijn persoonlijke favoriet, waren de vorige eigenaren samen heel erg gelukkig en zijn ze samen heel, heel erg oud geworden, maar leven ze nu niet meer? Ik weet niet of jullie de film ‘Up’ gezien hebben? Nou zo’n stelletje bedoel ik dus. (Mocht je Up niet gezien hebben, kijk dan even dit filmpje op YouTube. Zo mooi, ik moet er altijd weer om huilen.)
Ik heb er nu een foto van mijn opa en oma in gedaan. Hier hadden ze nog verkering en lieten ze een hondje uit. Het hondje zie je niet op de foto, maar je ziet wel dat mijn opa een lijntje vast heeft. Wat waren ze stylish hè, die opa en oma van mij? M’n oma met zo’n chic enveloptasje onder haar arm en die prachtige jas en m’n opa als een soort Al Capone ernaast. Echt mooi.

Ook heb ik een tijdje terug dit bankje voor €25,00 gekocht:

Mijn favoriete bankje. De bank en het kussen komen beiden van Kringloopcentrum Eemnes.

Een gezellig, ribfluwelen bankje dat echt goddelijk zit en waar ik menig uiltje op geknapt heb. Weer kan je je afvragen: van wie was deze bank?
Nou, dat kan ik je vertellen: van de familie Majoor! Hoe ik dit weet? Toen ik een keer de rugkussens uitklopte, vond ik dit erachter:

Een etiket dat achter de rugkussens van m'n bankje zat geplakt.

Nu weet ik dus de naam van de eerste eigenaren van deze bank, maar lost dat het mysterie op of geeft het juist aanleiding tot meer vragen? Waarom heeft familie Majoor speciaal een bank laten maken? Hadden ze een hele specifieke smaak en voldeed geen enkele bank hieraan? Hadden ze een speciaal formaat bank nodig, omdat ze een behoorlijk smalle woonkamer in het centrum van Amsterdam hadden? Of wilde Meneer Majoor Mevrouw Majoor verrassen met een speciaal voor haar ontworpen bank; de ultieme uiting van liefde?

Ik zal het nooit weten. En volgens het vermoeden van Sabine is dat juist wat het zo leuk maakt.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 Comments
  • Mariske de Wit
    10 juni, 2012

    Leuk Sabine, zo blijf ik een beetje op de hoogte van de fashion trends etc in de Lage Landen! x je nicht

    • Sabine
      10 juni, 2012

      Hey Maris! Dankjewel! Wat leuk zeg :)